ای کـاش کـه مانـده بودی اما
در کوچه به راه دل سپــردی
من را به وفـا نـشاندی و خود
رفتــی به گنــاه دل سپـــردی
دل باختـــه پـــاک بـازد و تـو
بــا قلــب سیــــاه دل سپـردی
ای صاحب چشـم کهربایـــی
بیهــوده به کــاه دل سپــردی
ای شـــــانهی من پنـاه اشکت
از چیست به چاه دل سپـردی
ای سنگــر من پـی کـدامیــن
احســاس پنـــاه دل سپـــردی